Martien en Gerda Vissers
x
Please install MailChimp plugin

Blog

Martien en Gerda op de grens tussen Thailand en Burma
By: Gerdavissers
nov 27, 2015

27 november 2015
Een dag voordat we zelf Myanmar ingaan voor een vakantie van 3 weken even een update. Het leven hier blijft je verbazen en went voor mij eigenlijk nooit. Gisteren was het Loy Kratong wat voor de Thai als voor de Birmezen een groot festijn is. Het duurt 7 dagen met als hoogtepunt “volle maan”. Dan staat het dorp en trouwens heel Thailand op zijn kop. Overal is kermis met vooral goedkoop vermaak als pijltjes schieten op ballonnen, touwtje trekken, voor een prijsje hengelen en meer van dat en de prijs is dan???……..een pluche beest. Oud en jong lopen trots met zo’n beestje onder de arm en wordt triomfantelijk aan de liefhebber getoond. Het hoogtepunt was dus gisteren, de maan vol aan de hemel. Optochten werden opgesteld wat trouwens uren duurt, bier vloeit rijkelijk, en verlegen als Thai zijn, als ze wat alcohol op hebben is die verlegenheid weg!!. Ik stond wat mee te dansen op de maat van de muziek en de Thai zagen dat als een uitnodiging om me mee de stoet in te trekken en samen verder te dansen.
Maar tussen al dat leed is het kleine en grote leed ook aanwezig . Een moeder met 5 kinderen van klein tot heel klein die je dan ziet sjouwen met zakken die de kinderen dan vullen met gevonden bierblikjes. Het oudste meisje, misschien 7 jaar, loopt dan met een kind van 1 jaar op de heup. In een ander geval een vader die bier drinkt waarvan zijn zoontje huilend zegt dat hij dat niet moet doen, en pa, die door drinkt en hem weg duwt. Het zoontje weet waarschijnlijk wat er gaat geburen als pa dronken wordt. Dat is de keerzijde van de medaille en dat hoort hier ook bij.

We hebben inmiddels de scholen en het ziekenhuis verblijd met handdoeken die we van John (uit Bangkok) hadden gekregen. Iedereen was er erg blij mee. Bij de gemeenschap op de vuilnisbelt waren vooral de meisjes er zo blij mee. Fred, nee niet onze vriend Fred, heeft daar een beetje het roer in handen en weet veel van het leven op de vuilnisbelt. Hij probeert alles een beetje te coördineren met de tientallen gezinnen die daar moeten wonen. Hij ziet ook daadwerkelijk wat de problemen zijn omdat hij er bijna zelf woont. Hij leeft zelf op een klein kamertje in Mae Sot. Daar heerst een cultuur en je moet je daar vooral niet in mengen. Het zijn groepjes die bij elkaar wonen en het wil niet zeggen dat alle groepjes heel goed met elkaar kunnen opschieten.

IMG_3126Hoe blij kan iemand zijn met een ….handdoek

(Bedankt John uit Bangkok voor je 400-500 stuks)

IMG_3122De Sky Blue School staat er vlak bij en de meeste kinderen gaan wel naar de school maar nog niet allemaal. De school is verbeterd waar we heel erg blij mee zijn. Het zou fantastisch zijn als alle kinderen naar school gingen maar dat is nog niet het geval. Kinderen kunnen nl heel goed vuilnis sorteren en lopen daar dagelijks met een zak op de rug over die vuilnisbelt te sjouwen.

Na een 7 maanden Nederland zijn we bepakt en bezakt met onze bromfiets weer naar “onze” gehandicapten gegaan in Mea La Camp. Zeep,shampoo, tandpasta plus borstels, talkpoeder, thee, melk en koekjes en deze keer een echte taart voor ze meegenomen. De taart vonden ze wel lekker maar je moet je voorstellen dat je iets te eten krijgt wat je niet kunt zien( 90% is blind) en een aantal hebben ook geen handen en onder armen. Wij hadden er lepeltjes bij gedaan maar dat was echt iets wat uit onze brein kwam. Dat werkt daar niet zo ondanks dat we er twee gevoerd hebben. De rest voelt over het gebakje en stopt het in hun mond op de voor hen beste manier. Wij hadden gevraagd of ze geen protheses konden krijgen maar dat ging niet omdat naast de prothese ook nog blind waren. Al met al triest om te zien dat ze eigenlijk opgesloten zijn in hun eigen lijf. Je moet je voorstellen dat deze mensen vroeger prima konden functioneren tot het noodlot van hen een gehandicapte maakte. Maar met de tractaties waren ze blij en toen we vroeger waar we ze nog een plezier mee konden doen was mondharmonica en blokfluiten. Dat is dan voor ons volgende bezoek.
Toen we terug kwamen bij ons hotel in Maesot stond daar de volgende verrrassing. Via de Thai post stond er een groet zak met 20 kilo baby kleertjes. Het was van Ton uit Nederland die we verleden jaar ontmoet hebben in ons hotel en die ons toen ook al in januari een pakket met kleren toestuurde. Nu was hij weer in Thailand en heeft toen de baby kleren, die hij ons had beloofd, mee genomen uit Nederland en opgestuurd vanuit het vliegveld in Bangkok naar ons hotel.
We hebben die hele zak naar het ziekenhuis gebracht en daar waren ze er erg blij mee. We mochten op de kraamafdeling zelf wat geven wat zo leuk is om te doen. De vrouwen doen daar hun baby’s inbakeren, zo strak dat ze nauwelijks konden ademen. Ze hebben stukken katoen zo groot als een luier Daar leggen ze een stukje papier in en als hij vol zit papiertje met inhoud weg.

Vandaag (zaterdag) zijn we met EhTwa (een Burmese relatie van ons) even de grens over gestoken naar Burma om daar naar een school te gaan met een zak vol kleding en nog een zak vol met poppetjes. Voordat we illegaal oversteken gaan we boodschappen doen. En omdat Eh Twa het beste weet wat ze nodig hebben of waar we ze blij mee maken gaan we ijs halen voor de kindertjes. Eh Twa koopt en wij betalen daar een groot deel van. Nog geen 6 cent per ijsje. Het is per slot Sinterklaas toch?

Het (schep) ijs was verpakt in dozen van 20×20 cm. 10 stuks, bakjes en lepeltjes voor 360 kindertjes van 4-7 jaar. Een complete school met allemaal kinderen die daar zijn voor dag en nacht. De ouders wonen en/of werken elders in Burma en er zullen ongetwijfeld ook wel weeskinderen bij zijn maar daar komen wij niet zo gemakkelijk achter.
Zo lieve lezers dit was het dan even voor ons vertrek voor 3 weken naar Burma.